بخوان ما را

منم پروردگارت

خالقت از ذره ای ناچیز

صدایم کن مرا

آموزگار قادرخود را

قلم را ، علم را، من هدیه ات کردم

بخوان مارا

منم معشوق زیبایت

منم نزدیک تر از تو به تو

اینک صدایم کن

رها کن غیرمارا، سوی ما بازآ

منم پروردگار پاک بی همتا

منم زیبا، که زیبا بنده ام را دوست می دارم

تو بگشا گوش دل

پروردگارت با تو می گوید

تو را در بیکران دنیای تنهایان ،

رهایت من نخواهم کرد

بساط روزی خود را به من بسپار

رها کن غصه یک لقمه نان و آب فردا را

تو راه بندگی طی کن

عزیزا ،من خدایی خوب می دانم

تو دعوت کن مرا بر خود

به اشکی ،یا خدایی ،میهمانم کن

که من چشمان اشک آلوده ات را دوست می دارم

طلب کن خالق خود را

بجو ما را

تو خواهی یافت

که عاشق می شوی برما

و عاشق می شوم بر تو

که وصل عاشق و معشوق هم

آهسته می گویم، خدایی عالمی دارد

قسم بر عاشقان پاک با ایمان

قسم بر اسب های خسته در میدان

تو را در بهترین اوقات آوردم

قسم بر عصر روشن

تکیه کن بر من

قسم بر روز، هنگامی که عالم را بگیرد نور

قسم بر اختران روشن، اما دور

رهایت من نخواهم کرد

بخوان مارا

که می گوید که تو خواندن نمی دانی؟

توبگشالب

 تو غیراز ما، خدای دیگری داری؟

رهاکن غیرمارا

آشتی کن با خدای خود

تو غیر از ما چه می جویی؟

تو با هرکس به جز با ما، چه می گویی؟

و تو بی من چه داری؟ هیچ!

بگو باما چه کم داری عزیزم، هیچ!!

هزاران کهکشان و کوه و دریا را

و خورشیدو گیاه و نور و هستی را

برای جلوه خود آفریدم من

ولی وقتی تو را من آفریدم

بر خودم احسنت می گفتم

تویی زیباتر از خورشید زیبایم

تویی والاترین مهمان دنیایم

که دنیا بی تو ، چیزی چون ترا ، کم داشت

تو ای محبوب تر مهمان دنیایم

نمی خوانی چرا ما را ؟؟

مگر آیا کسی هم با خدایش قهر می گردد؟

هزاران توبه ات را گر چه بشکستی

ببینم، من تو را از درگهم راندم؟

اگر در روزگار سختیت خواندی مرا

 اما به روز شادیت ، یک لحظه هم یادم نمی کردی

به رویت بنده من ، هیچ آوردم؟؟

که می ترساندت از من ؟

رهاکن آن خدای دور

آن نامهربان معبود

آن مخلوق خود را

این منم پروردگار مهربانت، خالقت

اینک صدایم کن مرا، با قطره اشکی

به پیش آور دو دست خالی خود را

با زبان بسته ات کاری ندارم

لیک غوغای دل بشکسته ات را من شنیدم

غریب این زمین خاکیم

آیا عزیزم، حاجتی داری؟

تو ای از ما

کنون بر گشته ای ، اما

کلام آشتی را تو نمی دانی؟

ببینم چشم های خیست آیا ، گفته ای دارند؟

بخوان ما را

بگردان قبله ات را سوی ما

اینک وضویی کن

خجالت می کشی از من

بگو، جز من ، کس دیگر نمی فهمد

به نجوایی صدایم کن

بدان آغوش من باز است

برای درک آغوشم

شروع کن ، یک قدم با تو

تمام گامهای مانده اش، با من...

                                   از تو که با ما نبودی از اون خدای آسمون از اون خدای آسمون

 پل سبز عبورم را شکستند

 چه بی رحمانه در این پاییز و غربت

 دل سنگ صبورم را شکستند

ابی تر ازآنم که بیرنگ بمیرم                                                                                               

         از شیشه نبودم  که با سنگ بمیرم

               من امده بودم که تا مرز رسیدن

                    همراه تو فرسنگ به فرسنگ بمیرم

                           تقصیر کسی نیست که اینگونه غریبم 

شاید که خدا خواست که دلتنگ بمیرم               

فرشتگان روزی از خدا پرسیدند : بار خدایا تو که بشر را اینقدر دوست داری غم را دیگر چرا آفریدی؟ خداوند گفت : غم را بخاطر خودم آفریدم چون این مخلوق من که خوب می شناسمش تا غمگین نباشد به یاد خالق نمی افتد 

نگاه من ز چشم دوره

 منتظره فرشته بودم

اون که تو تاریکی نور

 سالهای سال میگردم و

 پیدا نمی کنم نشونه

 نه راه پیش دارم تو کوچه

 نه راه برگشت به خونه

 اسیره کوچه ها شدم

 پباده خسته شد دلم

ازاین کوچه به اون کوچه

 نمی دونم کجا برم

 راه خونه گم کرده و

 سرگردون و پریشونم

 آه ای خدا برس به داد

 همین دل و همین وجود

دیگه دوستت ندارم

دیگه دوستت ندارم

دیگه دوستت ندارم

دیگه دوستت ندارم

دیگه دوستت ندارم

دیگه دوستت ندارم

  دلم مثل دلت خونه شقایق        

چشام دریای بارونه شقایق        

مثل مردن میمونه دل بریدن        

ولی دل بستن آسونه شقایق        

شقایق درد من یکی دوتا نیست       

 آخه درد من از بیگانه ها نیست       

کسی خشکیده خون من رو دستاش       

 که حتی یک نفس از من جدا نیست        

شقایق اینجا من خیلی غریبم       

آخه اینجا کسی عاشق نمی شه       

عزای عشق غصه ش جنس کوهه       

دل ویرون من از جنس شیشه       

آخه اینجا کسی عاشق نمیشه       

اسیر قفل سنگین سکوته       

لبی که قصه گو بوده همیشه        

شقایق آخرین عاشق تو بودی       

تو مردی و پس از تو عاشقی مرد       

تو رو آخر سراب و عشق و حسرت       

ته گلخونه های بی کسی برد        

دویدیم و دویدیم و دویدیم       

به شبهای پر از قصه رسیدیم       

گره زد سرنوشتامونو تقدیر       

ولی ما عاقبت از هم بریدیم       

شقایق جای تو دشت خدا بود       

      نه  تو گلدون نه توی قصه ها بود             

        حالا از تو فقط این مونده باقی                  

که سالار تموم عاشقایی         

بپرسم کام عاشق کی بر آید

چه بی اثر می خندم
چه بی ثمر می گریم
به ناکامی چرا رسوا شدم من
چرا عاشق چرا شیدا شدم من

       _{همه شب نماز کردن}

            _{همه ساله حج نمودن}

                     _{سفر حجاز کردن}

                         _{شب جمعه ها نخفتن}

                                _{به خدای راز گفتن}

                                     _{بخدا که هیچکدام را}

                                          _{ثمر آنقدر نباشد که}

                                                    _{به روی ناامیدی}

                                                                      _{دربسته باز کردن}

ღ.•**•ღღ.•**•ღღ.•**•ღღ.•**•ღღ.•**•ღღ.•**•ღღ.•**•ღღ.•**•ღ